O Romeo Movie Review | शाहिद कपूरचा अंडरवर्ल्ड रोमांस आणि विशाल भारद्वाजाची शेक्सपिअर शैली
विशाल भारद्वाज हे नाव म्हणजे हिंदी सिनेमात शेक्सपिअराच्या नाट्यकृतींचं भारतीय रूपांतर. मकबूल, ओमकारा, हैदर या चित्रपटांनी त्यांना एक वेगळी ओळख दिली. त्यांच्या सिनेमात नेहमीच अंधार, गुंतागुंतीची पात्रं, आणि समाजाच्या खोलवरच्या वास्तवाचं प्रतिबिंब दिसतं. आता त्यांनी आणलेला ‘ओ रोमियो’ हा चित्रपट शेक्सपिअराच्या Romeo and Juliet च्या प्रेरणेवर आधारित आहे.
पण हा चित्रपट फक्त प्रेमकथा नसून तो मुंबईच्या अंडरवर्ल्ड, रक्तरंजित हिंसा आणि भावनिक संघर्ष यांचं मिश्रण आहे. भारद्वाजांनी पुन्हा एकदा दाखवून दिलं की प्रेमकथा भारतीय वास्तवात कशी बदलते, कशी हिंसेच्या सावलीत हरवते. शाहिद कपूर, त्रिप्ती डिंमरी, नाना पाटेकर, दिशा पाटनी, तमन्ना भाटिया यांसारख्या कलाकारांनी सजवलेला हा चित्रपट भारद्वाजांच्या शैलीतला आणखी एक प्रयोग आहे. शाहिद कपूरचा उस्तरा हा पात्र म्हणजे अंडरवर्ल्डमधला किलर, पण त्याच्या आत प्रेमाची ठिणगी आहे. त्रिप्ती डिंमरीची अफशान ही मुलगी संगीतघराण्यातली असली तरी तिच्या आयुष्यात सूडाची आग आहे. या दोघांचं नातं म्हणजे भारतीय समाजातल्या प्रेमाचं रूपक. जात, धर्म, सत्ता, पैसा या सगळ्यांच्या ओझ्याखाली प्रेम कसं दबलं जातं, हे भारद्वाज दाखवतात.
कथा आणि पात्रं
उस्तरा आणि अफशान ही दोन पात्रं ‘ओ रोमियो’ च्या केंद्रस्थानी आहेत. उस्तरा (शाहिद कपूर) हा मुंबईच्या अंडरवर्ल्डमधला कॉन्ट्रॅक्ट किलर आहे. त्याच्या शरीरावर कोरलेले टॅटू, हातात नेहमी तयार असलेला रेझर आणि डोळ्यांत हिंसेची चमक हे सगळं त्याच्या व्यक्तिमत्त्वाला एक भयावह रूप देतं. पण या हिंसेच्या आवरणाखाली एक भावनिक माणूस दडलेला आहे, जो प्रेमाच्या शोधात आहे. दुसरीकडे, अफशान (त्रिप्ती डिंमरी) ही संगीतघराण्यातली मुलगी आहे. तिच्या आयुष्यात कला आणि परंपरेचं सौंदर्य असलं तरी तिच्या मनात सूडाची आग धगधगत आहे. या दोन विरुद्ध प्रवाहांचं मिलन म्हणजेच या चित्रपटाची खरी ताकद.
त्यांच्या संवादातून भारद्वाजांनी एक वेगळं रूपक उभं केलं आहे. “माझं घर मुझफ्फरनगरचं, पण घराणं ग्वालियरचं.” – अफशान. “माझं घर लखनौचं, पण घराणं मुंबईचं.” – उस्तरा. या वाक्यांतून केवळ पात्रांची ओळखच नाही तर भारद्वाजांच्या सिनेमॅटिक तत्त्वज्ञानाचं प्रतिबिंब दिसतं. ते दाखवतात की जरी त्यांचं घर बॉलिवूडचं असलं तरी त्यांचं घराणं शेक्सपिअराचं आहे. म्हणजेच, त्यांची कथा भारतीय वास्तवात रुजलेली असली तरी तिचं मूळ शेक्सपिअराच्या शोकांतिकेत आहे.
उस्तरा आणि अफशानचं नातं हे प्रेम आणि हिंसेच्या संघर्षाचं प्रतीक आहे. एका बाजूला अंडरवर्ल्डची निर्दयी दुनिया, तर दुसऱ्या बाजूला सूडाने पेटलेलं मन या दोन शक्तींच्या टक्करमध्ये प्रेमाला जागा मिळते का, हा प्रश्न संपूर्ण चित्रपटभर प्रेक्षकांना छळत राहतो. भारद्वाजांनी या पात्रांमधून दाखवून दिलं की प्रेमकथा कधीच सरळसोट नसते; ती नेहमी समाजाच्या चौकटी, परंपरा, सत्ता आणि हिंसेच्या सावलीत घडते. त्यामुळे ‘O Romeo’ ही फक्त एक रोमँटिक कथा नाही, तर भारतीय वास्तवाचं रक्तरंजित रूपक आहे.
चित्रपटाची ताकद
शाहिद कपूरचा अभिनय: हैदर नंतर पुन्हा एकदा शाहिदने अंधारातल्या पात्राला जीव दिला आहे. त्याचा राग, हिंसा आणि प्रेम यांचा संगम प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो.
संगीत आणि पार्श्वभूमी: भारद्वाजांचं संगीत नेहमीच कथेला वेगळं रूप देतं. इथेही गाणी आणि पार्श्वसंगीत कथेला भावनिक वजन देतात.
दृश्यशैली: रक्तरंजित दृश्यं, अंधारलेली गल्ली, मुंबईचं अंडरवर्ल्ड हे सगळं सिनेमॅटिक पद्धतीने उभं केलं आहे.
कमकुवत बाजू
कथानकाच्या रचनेत ‘O Romeo’ हा चित्रपट थोडा विस्कळीत वाटतो. प्रेमकथा आणि अॅक्शन यांचं मिश्रण भारद्वाजांनी नेहमीच ताकदीने सादर केलं आहे, पण इथे त्या दोन प्रवाहांचा समतोल साधला जात नाही. एका बाजूला उस्तरा आणि अफशान यांचं नातं भावनिक गहिराई देतं, तर दुसऱ्या बाजूला अंडरवर्ल्डमधली हिंसा आणि रक्तरंजित दृश्यं प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतात. मात्र, या दोन धाग्यांना एकत्र गुंफताना कथा कधी कधी दिशाहीन होते. प्रेक्षकांना पुढे काय घडणार आहे याचा अंदाज लागत नाही, आणि त्यामुळे कथानकाची गती मंदावते.
भारद्वाजांच्या भूतकाळातील चमक लक्षात घेतली तर ही कमतरता अधिक ठळकपणे जाणवते. मकबूल आणि हैदर सारख्या चित्रपटांनी त्यांना एक वेगळी उंची दिली होती. गुंतागुंतीची पात्रं, ठोस सामाजिक संदर्भ, आणि शेक्सपिअराच्या शोकांतिकेला भारतीय वास्तवाशी जोडण्याची ताकद. त्या चित्रपटांनंतर प्रेक्षकांची अपेक्षा खूप मोठी झाली आहे. O Romeo मध्येही तेच जादू पाहण्याची इच्छा होती, पण हा चित्रपट त्या उंचीपर्यंत पोहोचत नाही. त्यात कलात्मकता आहे, अभिनयाची ताकद आहे, पण भारद्वाजांच्या सिनेमॅटिक शैलीतील ती धार, ती तीव्रता इथे थोडी कमी पडते. त्यामुळे हा चित्रपट एक महत्त्वाकांक्षी प्रयत्न असूनही प्रेक्षकांच्या मनात ‘अपूर्णता’ची भावना निर्माण करतो.
प्रेक्षकांचा अनुभव
शाहिद कपूरचा अभिनय हा ‘O Romeo’ चा सर्वात मोठा आधार आहे. ज्यांना त्याचा अंधारलेला, गुंतागुंतीचा अभिनय आवडतो, त्यांना हा चित्रपट नक्कीच भावेल. उस्तरा या पात्रात शाहिदने हिंसा, प्रेम आणि भावनिक संघर्ष यांचा संगम इतक्या ताकदीने दाखवला आहे की प्रेक्षक त्याच्याशी जोडले जातात. मात्र, ज्यांना सरळसोट प्रेमकथा हवी आहे, त्यांना हा चित्रपट गुंतागुंतीचा वाटतो. कथानकात अंडरवर्ल्डची हिंसा, सूडाची आग आणि प्रेमाची नाजूक भावना एकत्र मिसळल्यामुळे कथा कधी कधी जड आणि गुंतागुंतीची भासते. त्यामुळे साध्या रोमँटिक अनुभवाच्या शोधात असलेल्या प्रेक्षकांना हा O Romeo चित्रपट थोडा क्लिष्ट वाटू शकतो.
त्रिप्ती डिंमरीने अफशानच्या भूमिकेला भावनिक वजन दिलं आहे. तिच्या डोळ्यांत सूडाची ज्वाला आणि मनात प्रेमाची ओढ दिसते. पण कथानकाच्या रचनेत तिच्या पात्राला पूर्ण न्याय मिळत नाही. ती शाहिदच्या अभिनयाला पूरक ठरते, पण तिच्या भूमिकेची गती आणि खोली अपेक्षेइतकी विकसित होत नाही. त्यामुळे प्रेक्षकांना तिच्या पात्रात क्षमता दिसते, पण ती पूर्णपणे उलगडली जात नाही. एकूणच, ‘O Romeo’ हा चित्रपट शाहिदच्या अभिनयावर उभा आहे, तर त्रिप्तीची भूमिका भावनिक रंग भरते. मात्र, सरळ प्रेमकथेच्या अपेक्षेने आलेल्या प्रेक्षकांना हा चित्रपट गुंतागुंतीचा आणि थोडा विस्कळीत वाटू शकतो.
निष्कर्ष
O Romeo हा चित्रपट भारद्वाजांच्या शैलीतला एक महत्त्वाकांक्षी प्रयोग आहे. तो रक्तरंजित, भावनिक आणि कलात्मक आहे, पण त्याच वेळी विस्कळीत आणि ओढूनताणून लांबवलेला वाटतो. शाहिद कपूरचा अभिनय हा चित्रपटाचा सर्वात मोठा आधार आहे. भारद्वाजांनी पुन्हा एकदा दाखवलं की त्यांचं घराणं शेक्सपिअराचं आहे, पण या वेळी त्यांची जादू थोडी कमी पडली. तरीही, O Romeo हा चित्रपट प्रेम आणि हिंसेच्या संघर्षाचं भारतीय रूपक म्हणून लक्षात राहील.